SEARCH RESULT

İlk insandan günümüze toplumda varlığını sürdüren ademoğlunun tecrübelerini bir sonraki kuşaklara aktarması çeşitli vasıtalarla mümkün olmuştur. Bu araçlardan biri ise müziktir. Tarihten bugüne insanlar neşe, coşku, hüzün, heyecan gibi duygu ve düşüncelerini müzik sanatıyla ifade etmişlerdir. Çünkü insan müzik kültüründen müstağni değildir. Bunun sebebi insanın dünyaya gelişinden itibaren nihayetsiz müzikal zenginliklerle yaratılmış olan doğa ile iç içe yaşam sürdürmüştür. Yağmurun sesinden, gök gürültüsüne, rüzgârın fısıltısından çeşitli tabiat seslerine bütün bunlar ayrı ayrı insanoğlu tarafından manalandırılmıştır. Doğadan edinilen çeşitli tecrübelerden sonra gerek hayranlık gerekse korku farklı inanışlarda kendisini göstermiştir. Bu kazanımlar müziğe de tesir etmiştir. Çeşitli din ve inanışlarda müzik dini törenlerde, ibadetlerde kullanılan bir araç olmuştur. Müzik Yahudilerin dini ritüellerinde ve çeşitli törenlerinde de kendisini hissettiren bir öge olmuştur. Bu bildiride Eski Ahit’te yer alan lir, harp, flüt/kaval, ugab, tef, zelzelim, şofar vb. gibi enstrümanlara, bunların özelliklerine, kullanıldığı yer ve kullanım zamanlarına değinilecektir. Kuşkusuz burada ele alınan enstrümanların bir kısmının formları farklı kültürlerden etkilenmeleri ve çeşitli sebeplerden dolayı yeniden şekillendiği ve sürekli güncellendiği içim tam anlamıyla nitelendirme yapılması pek mümkün olmamaktadır.

International Congress of Human and Social Sciences Research
İTOBİAD

Mustafa YİĞİTOĞLU

İnsan sosyal bir varlık olması nedeniyle tek başına yaşaması mümkün değildir. Dünyaya gelen her birey beşikten mezara kadar çeşitli evrelerden geçmektedir. Doğum, çocukluk, yetişkinlik, yaşlılık gibi dönemleri tecrübe edinen insanoğlu, yaşamını bir aile kurumunda idame ettirmeye muhtaçtır. Davranış şekillerinin öğrenildiği, alışkanlıkların kazanıldığı ve ahlakın temellerinin atıldığı kısacası bir bireyin bütünüyle olgunlaştığı yer ailedir. İnsan, İslam’ın belirlediği şekilde birey olma bilincini burada kazanmaktadır. Ailede kişiye bunu sağlayabilecek tek unsur ise anne ve babadır. Bu kurumda kazandığı edinimler sayesinde kişi ancak çevresine İslam’ın vazettiği hususları aksettirebilir. Yani sağlıklı toplum sağlam bir aile yuvasıyla; bu yuva ise eşlerin birbirlerine hüsn-i muameleleriyle mümkün olmaktadır. Hiç şüphesiz birçok ayet ve hadislerde eşlere tavsiye edilen iyi davranışın kökeninde evlilik kurumunun da temelini oluşturan muhabbet yer almaktadır. Rahmet, meveddet ve sekinetin aileyi kuran ve yaşatan üç temel değer olduğu bilinmektedir. Allah’ın karı-koca arasına bir lütuf olarak verdiği bu sevgiyi korumak, eşlerin birbirlerine karşı hak ve sorumluluğudur. Hüsn- i muamelenin temelinde muhabbet duygusu olduğu gibi ilahi bir lütuf olan bu sevginin muhafazası ise eşlerin birbirine güzel davranmalarıyla mümkündür. Kadınlarla iyi geçinin emri ile kavvam olma özelliğinden dolayı bu vazife öncelikle erkeğe tevdi edilmektedir. Kişinin insanlarla ve ailesiyle güzel geçinmesi maruf kelimesi ile ifade edilmektedir. Güzel davranmaktan kasıt ise, erkeğin hanımına eziyet etmemesi, iyi bir diyalog kurması, imkanları dahilinde hakkını geciktirmemesi, yaptıklarını başa kakmaması yani söz, fiil ve ahlak olarak şefkatle muamelesidir. Erkeğin hanımına olduğu gibi kadının da kocasına karşı hüsn-i muamelede bulunma sorumluluğu bulunmaktadır. Erkek nasıl kavvam olarak nitelendirilmişse kadın da hem ailede hem de toplum içerisinde çok önemli görülmüştür. Kadın, ailedeki konumu sebebiyle topluma yön vermektedir. Zira o, ailede nesli ve geleceği imar eder, namusu korur, evi düzenler ve malı muhafaza eder. Böylece onun, ailenin sağlıklı bir şekilde, sağlam temeller üzerine oturtulmasında önemli bir rolü bulunmaktadır. İslam’da karı-koca önemli bir yere sahip olmakla birlikte her ikisi cemiyetin temelini oluşturmaktadırlar. Haklar ve sorumluluklar bağlamında Hz. Peygamber’in aile düzeninin inşasında hüsn-i muamele konusu incelenecektir. Günümüzde ailelerde çok sık rastlanan şiddetli geçimsizlik sorununa karşı bir nebze olsun yarar sağlayacağı düşüncesindeyiz.

International Congress of Human and Social Sciences Research
İTOBİAD

Mustafa YİĞİTOĞLU Merve YİĞİTOĞLU

Safranbolu yöresi, tarihten günümüze pek çok din mensubunun yaşamını sürdürdüğü bölge olmuştur. Burada yapılan arkeolojik kazılarda antik dönemden kalma birçok mezar, ibadet mekânını ortaya çıkarmıştır. Hıristiyanlığın doğuşundan kısa bir süre sonra Kapadokya’dan bu bölgeye gelen Hıristiyanlar başta Hadrianapolis şehri olmak üzere diğer yerleşim yerlerini kurmuştur. Aynı dönemlerde veya Anadolu’nun Türkler tarafından fethinden önce Hıristiyan Türklerin buralara gelerek yerleştikleri iddia edilmektedir. Fetihle birlikte Anadolu’nun müslümanlaşma çabası içerisinde bulunan Horasan bölgesinden gelen Erenlerin uğrak yeri olmuştur. Günümüz de bunların kabir ve türbeleri hâla bulunmakta ve insanlar tarafından ziyaret edilmektedir. Osmanlı döneminde yörede Müslüman ve Hıristiyan nüfus birlikte yaşamıştır. Şer’iyye Sicillerinde buna dair pek çok hukuki örneklere rastlanmaktadır. I. Dünya savaşı ve sonrasında ise gerçekleşen mübadelede bu bölgede yerleşik Hristiyan nüfus zorunlu tehcire tabi tutulmuştur. Bundan sonra bölgenin demografik yapısı değişikliğe uğrayarak tamamen Müslüman bir nüfus profili ortaya çıkmıştır. Aynı dönemde ayakta kalan kiliseler camiye dönüştürülmüştür. Bu çalışmada Safranbolu yöresinde bulunan dinler ve gruplar hakkında genel bilgiler verilerek Safranbolu’nun tarihsel dini hayatına dair malumatlar sunulacaktır.

Uluslararası Geçmişten Günümüze Karabük ve Çevresinde Dini, İlmi ve Kültürel Hayat Sempozyumu
UGGKS2019

Mustafa YİĞİTOĞLU