Evanjeliklerin Türkiye Politikaları
AbstractEsasında evanjelizm, bütün İncilî kiliseleri kapsamaktadır. Ancak Türkiye’de olduğu gibi bu kelimeyle “fundamentalist” (köktenci) Hıristiyanlar kastedilmektedir. Evanjelikalizm olarak adlandırılan öğreti pek çok Protestan grubu içine almaktadır. Bu terim, “iyi haber”, “İncil, Hz. İsa’nın öğretileri” anlamına gelen Yunanca “evangelion” kelimesinden gelmektedir. Kutsal Kitaba dönmek, yönelmek gibi anlamları da vardır. Reform süreciyle birlikte “evanjelik” terimi, öğretilerini yalnızca İncillere dayandırma iddialarından dolayı Protestan kiliselere atfedilmiştir. İlk zamanlardan itibaren Almanya ve İsviçre’de özellikle Lutherci gruplar için kullanılan evanjelik terimi, günümüzde hâlâ Almanya’da Lutheran Kiliseleri ifade etmek için kullanılmaktadır. Bu kavram, İngilizce konuşulan ülkelerde Kuzey Atlantik Anglo-Sakson dini geleneğini, 18. ve 19. yüzyılda değiştiren ve farklılaştıran dinî hareketleri ve mezhepleri de ifade etmektedir. Bugünkü evanjelizmin temellerinin Avrupa’daki Puritan• hareketle başladığını ve Baptislerle geliştirildiğini söylemek mümkündür. İngiliz evanjelik George Whitefield (1715-1770), Methodizmin kurucusu olan John Wesley (1703-1791) ve Amerikali filozof ve teolog Jonathan Edwards (1703-1758)’ın evanjelizmin gelişmesinde çok büyük katkıları olmuştur. Bir şemsiye yapı olan bu grupların başında Baptistlerin Güney Baptist Konvansiyonu (Southern Baptist Convention), Methodistler, Mormonlar, Adventistler, Pentakostalistler ve Assemblies of God sayılabilir Evanjeliklerin en ayırıcı özelliği olan “Millenial Tanrısal Krallık” anlayışları gereği kıyametin bir an önce kopmasını arzu etmektedirler.. Evanjeliklerin bu beklentisinin gerçekleşmesi ve İsa Mesih’in yeryüzüne gelebilmesi için dünya Hıristiyanlaştırmasının büyük ölçüde gerçekleştirilmesi ve Türkiye’nin parçalanması gerekmektedir. Evanjelikler inançlarının temelini bu kurgu üzerine bina etmiştir.