HADİSLERİ AÇISINDAN SAFRANBOLULU MEHMED EMİN EFENDİ’NİN MİR’ÂT VE MÎZÂN’I
AbstractHâlvetî yolunun önemli kollarından Şabânîyye’ye mensup olduğu kaydedilen Safranbolulu Mehmet Emin Hâlvetî, Karabük yöresi irfânî geleneğinin önemli temsilcilerindendir. Hayatı hakkında oldukça kısıtlı malumat bulunan Mehmed Emin Efendi’nin, Geredeli Hâlil Efendi’nin tedrisinden geçtiği, Hâlvetîliğin özellikle Batı’ya açılan yüzü olduğu, çok sayıda talebe yetiştirdiği, talebeleri aracılığıyla Batı’da Hâlvetî yolunun önemli bir etki alanı kazandığı ve 1283/1867 yılında Safranbolu’da vefat ettiği ifade edilmiştir. Hâlvetî silsilede yer edinen Mehmed Emin Efendi’nin Mir’âtü’l-’Âşikîn ve Mîzânü’l-Âşikîn isimlerini taşıyan iki eseri günümüze ulaşmıştır. Hâlvetî yolu mensuplarına seyr u sülûk esnasında yol göstermesi maksadıyla kaleme alınmış olan bu iki risalede Mehmed Emin Efendi’nin konuları serdederken ilgili âyetlere yer verdiği ve sonrasında hadislerden istişhadda bulunduğu görülmektedir. Tebliğde sıhhat ve delalet açısından Mehmed Emin Efendi’nin istifade etmiş olduğu hadisler değerlendirilecek, sûfî gelenekte el kitabı mahiyeti arz eden söz konusu eserler çerçevesinde hadis-tasavvuf ilişkisine dair tespitlerde bulunulacaktır.